Dit is een ketting die je als gebroken ziet doordat er een kristal op ligt. Het lijken zes losse stukjes en twee losse eindjes, maar als je het kristal weghaalt, zie je een hele ketting.
Wetenschappers hebben geprobeerd de wereld te doorgronden door die in stukjes te breken. Het is een manier van onderzoeken die veel inzicht en vooruitgang heeft gebracht, zoals bijvoorbeeld chemie voor wasmiddelen en chips voor mobieltjes. Maar het heeft ook een groot nadeel: eigenschappen die alleen in het grote geheel tevoorschijn komen, worden vergeten.
Deze aanpak is ook doorgedrongen tot in de gezondheidszorg: mensen worden vaak gereduceerd tot hokjes en cijfers. Wie ermee te maken heeft gehad, voelt al gauw dat geen recht wordt gedaan aan wie je eigenlijk bent. Dat is niet altijd erg, maar soms blijft de clou daardoor onvindbaar.
Wetenschap in stukjes
In de natuurkunde is de afgelopen honderd jaar iets vergelijkbaars gebeurd. Tot dan toe ging alle aandacht naar de materie, van vallende appels tot verre hemellichamen. De ruimte waarin die materie zich bewoog, werd als oneindig groot en leeg beschouwd, dus als ‘niets’. Dat is best te begrijpen, want ruimte kun je niet zien en niet vastpakken, maar toch heeft haar verborgen bestaan zich doen gelden.
Eerst was dat bij onderzoek naar licht. Dat heeft geen massa, het is ruimtelijk verschijnsel en… het heeft energie. Hoe kan dat? Toen veel later elektronen een wezenlijk ander gedrag bleken te vertonen zodra hun ruimtelijke omgeving werd veranderd (quantummechanica genoemd), viel de rol van ruimte niet meer te ontkennen. Toch bleef men dat doen, want er werden meerdere theorieën bedacht om het te kunnen verklaren en geen enkele richtte de aandacht op de ruimte zelf. Zo bleef een echte verklaring uit.
Alternatief
Als jonge student was de gedachte dat ruimte ‘niets’ zou zijn voor mij onacceptabel. Ik was ervan overtuigd dat ruimtelijke energie weliswaar enorm veel ‘dunner’ was dan die van materie, maar dat zulke onbegrepen verschijnselen haar aanwezigheid beslist zouden verraden.
Deze overtuiging is de kern van mijn theoretisch natuurkundig onderzoek in de afgelopen ruim twintig jaar – na nog eens twintig jaar voorbereidend onderzoek. Het resultaat heet twin physics, een alternatieve manier om de aanwezigheid en invloed van ruimte te beschrijven.
De verrassing is, dat deze theorie óók toepasbaar is op menselijk gedrag, en nog wel op een manier die eenvoudig uitgelegd en toegepast kan worden. Door het kristal in de volgende blogs telkens op een ander onderwerp te richten, verwacht ik dat de essentie ervan duidelijk wordt.
Graag een berichtje voor de volgende blog? Stuur een e-mailtje.